Illusionist Christian Farla brengt in zijn nieuwe theatershow een ode aan Harry Houdini, de vader aller illusionisten die 100 jaar geleden overleed. Behalve met 100 Jaar Houdini is de Rotterdamse Master Illusionist bovendien vanaf december te zien met zijn eigen tv-show ‘Magic Impossible’ op SBS6. Een gesprek met een meesterlijke magiër.

Soms, als hij tijdens een liveshow de zaal heeft verbluft met alwéér een onbegrijpelijke illusie vraagt Christian Farla zijn publiek of het een geheim kan bewaren. “Jaaaaa” klinkt het vervolgens verwachtingsvol uit één mond. ‘Nou, ik ook’, grapt hij dan. Want het magische mysterie van een meesterillusionist is dat hij zijn toeschouwers altijd naar adem happend achterlaat en nooit, lees:
nimmer, zijn geheimen onthult.

“Mensen denken vaak: goochelen is wat trucjes tonen op de bühne”, zegt Christian Farla. “Maar voor illusies, zeker als je het groots aanpakt, komt zoveel meer kijken. In het Royal Palace in Frankrijk was ik de headliner met zo’n 25 illusie-acts. Ik toverde een helikopter tevoorschijn en ik liet auto’s zweven. De wetenschap dat je alle toeschouwers in opperste verwarring en verbijstering achterlaat geeft zo’n heerlijk gevoel.”

Christian Farla, een echte Rotterdammer bij wie het Maaswater door de aderen stroomt, is vanaf december in de Nederlandse theaters te zien met 100 Jaar Houdini, een ode aan de legendarische goochelaar en boeienkoning Harry Houdini (1874-1926) naar aanleiding van diens honderdste sterfdag. Bovendien zendt SBS6 eveneens in december zijn eigen tv-show ‘Magic Impossible’ uit.

Farla: “Ik ben al 15 jaar bezig om alles te verzamelen voor deze voorstelling. In ons vak geldt Houdini als de aartsvader van de illusie, de onbetwiste nummer één. Ik wil in 100 jaar Houdini tonen wie hij werkelijk was, maar tegelijk voor het voetlicht brengen hoe zijn trucs er vandaag de dag uit zouden zien met onze moderne technieken. Het wordt dus geen kopie, alsjeblieft niet, maar een eerbetoon en een update tegelijk.”

Harry Houdini, eigenlijke naam Erik Weisz, werd wereldberoemd met zijn miraculeuze ontsnappingstrucs. Hij liet zich boeien door politiemannen die ontsteld toekeken hoe hij zich van zware, stalen handboeien ontdeed. Ook wist hij op wonderbaarlijke wijze te ontsnappen aan dwangbuizen, soms hangend aan een kraan of geheel ondergedompeld in water. Dan weer ging hij vrijwillig achter de tralies om vervolgens op verbluffende wijze buiten de gevangeniscel te belanden.

“Houdini fascineert mij mateloos omdat hij zoveel lagen had. Hij was een pure vakman: iemand die sloten bestudeerde, met slotenmakers werkte, een man die zichzelf dingen aanleerde. Maar hij was ook een meester in het genereren van publiciteit. Houdini wist precies hoe hij de pers moest bespelen, hoe hij zichzelf een mythische status kon geven. Dat is nog altijd een grote les voor iedereen die dit vak serieus neemt: trucs zijn één ding, maar presentatie en timing maken het verhaal.

Een van de vermaardste acts van Houdini was de metamorphosis, die hij dikwijls samen met zijn vrouw Bess uitvoerde. Bess verdween in een kist - soms geboeid, af en toe in een zak, dan weer vastgebonden met touw. Houdini stond op de kist, onttrok zich voor een moment met een doek aan het zicht van het publiek en lag seconden later zelf geboeid in de kist, terwijl Bess uit haar benarde positie was bevrijd. Destijds ongelooflijk en nog steeds een knap staaltje illusionisme.

Ik combineer die klassieke verwisseling het modernere, spectaculaire beeld van een watertank. Het publiek ziet zowel mijn ontsnapping als het spannende visuele drama. Iedereen volgt mij geboeid in het water en dan gebeurt er iets dat niemand verwacht. Wat? Leuk geprobeerd, maar dat krijgt alleen het publiek te zien.”

Harry Houdini overleed in 1926 aan de gevolgen van een blindedarmontsteking, 52 jaar oud. Maar de mythe leeft voort tot op de dag van vandaag. Heel bijzonder is dat Christian Farla een aantal originele bezittingen van Houdini in bruikleen kreeg van The House of Houdini in Boedapest (hij was een geboren Hongaar), het museum dat de vermaarde illusionist eert. “Een van de items is een authentieke naald die hij gebruikte voor zijn needle trick. Hij slikte een naald in, vervolgens een draad en haalde vervolgens, met de draad door het oogje, de naald uit zijn mond. Dat ik nu een voorwerp van de
grote Houdini in mijn hand mag houden maakt me echt emotioneel. Een onbeschrijfelijk gevoel.”

Christian Farla mag zich een ware Houdini-kenner noemen. Hij bezit ‘stapels boeken en zeldzame documenten’ over de Grote Meester. “Ik wil niet teveel mystificeren: veel van Houdini’s geheimen zijn te begrijpen, al heeft hij er een aantal mee in zijn graf genomen. Maar je leert veel over zijn ambacht en
manier van werken. In mijn theatershows probeer ik vooral het gevoel van spanning en mooie absurditeit te tonen.

De connectie tussen zijn levensverhaal en mijn levensgeschiedenis is soms verrassend. Houdini had een arme achtergrond, net als ik. Zijn familie - hij kwam uit een emigrantengezin - had het zwaar. Hij moest al vroeg werken. Dat hakt erin. Ik herken die drive: je móet iets voor jezelf opbouwen, je móet eruit komen. Voor mij was het altijd van niks naar iets; ik begon als kind met een eenvoudig goocheldoosje en ging stap voor stap bouwen.”

Van zijn opa, zelf een goochelaar, kreeg hij koffers vol goochelattributen. ‘Hè hè, eindelijk iemand in de familie die het leuk vindt’, merkte grootvader opgelucht op. Christian Farla leerde het entertainment door alles aan te pakken. Hij trad op school op, was de goochelclown Ronald McDonald bij de hamburgergigant, werd geboekt op kinderverjaardagen. “Alles dat op mijn pad kwam nam ik aan.”
Daarna kwam het succes: titels op talentenjachten, goochelconventies, nationale kampioenschappen en optredens in grote pretparken. Christian Farla kreeg het vak, letterlijk en figuurlijk, door hard werken in zijn vingers. Er volgden uitnodigingen voor shows in Engeland, Frankrijk, Duitsland en de
Verenigde Staten, waar hij door het legendarische duo Siegfried & Roy in Las Vegas werd gevraagd. Drie keer won hij de Merlin Award, de Oscar in de wereld der illusionisten. Sinds 2006 mag hij zich Master Magician noemen, de hoogst haalbare titel.

“Ik heb altijd veel collegiale steun gehad van de (inter)nationale magiegemeenschap. Grote namen als Wayne Dobson en Paul Daniels begeleidden mij op gezette tijden en leenden of verkochten soms acts aan mij. In Nederland had ik een goede band met Richard Ross en kreeg ik erfstukken van de grote goochelaar Fred Kaps. Ons vak bouwt voort op overdracht.”

Inmiddels bezit Farla vijf escaperooms in Poortugaal onder de rook van Rotterdam, waarvan er een, hoe kan het ook anders, geheel is gewijd aan Harry Houdini. Tegenwoordig bestiert hij een bedrijf met choreografen, kleedsters, technici en vrachtwagenchauffeurs. Farla Showproductions wordt sinds jaar en dag bijgestaan door echtgenote Bianca, zijn vaste assistente. “Samen bouwen we aan alles: van concept tot uitvoering.”

Voor 100 jaar Houdini nam hij zich twee dingen voor: respect voor het verleden en verbeeldingskracht voor de toekomst. “Daarom”, zegt Farla ‘’beginnen we met klassieke beelden uit zijn shows. We exposeren echte artefacten in de foyer - zijn authentieke dwangbuis, handboeien en naald -, maar in de show zelf werken we met moderne materialen: plexiglas kisten, LED-effecten, AI-beelden om het verhaal van Houdini te vertalen naar nu.

“Ik heb sterk het gevoel dat we in een tijd leven waarin het publiek zowel nieuwsgierig is naar historie als naar eigentijds spektakel. Daarom laat ik bijvoorbeeld in elke episode van mijn tv-programma iets uit het Houdini museum zien. En gebruik dat als uitgangspunt voor een spectaculaire stunt aan
het einde van de aflevering.

Het verzamelen van illusies is ook een zoektocht naar verhalen. Sommige items zijn gewoon functioneel, maar andere dragen herinnering in zich: een originele handboei die Houdini zelf had, een schilderij met zijn handtekening… die verbinden je met de geschiedenis. Ik houd van aloude variété, het vaudeville gevoel, maar mét moderne techniek. In die zin sta ik dichter bij David Copperfield en de klassieke illusie: echte grote effecten, klassieke theatrale spanning en het ambacht van escapologie, de ontsnappingskunst.”

Voor de illusionist is publieksparticipatie daarbij essentieel. ‘’Wanneer werkt een illusie het beste? Als er verwondering en interactie is! In mijn theatershow is er altijd een moment waarop het publiek denkt: ‘Hoe doet hij dit’?’ Dat mysterie moet blijven. Maar tegelijkertijd wil ik het publiek ook iets meegeven:
een stukje geschiedenis, een ervaring. ‘’Als je naar mijn show komt hoop ik dat je niet alleen trucs ziet, maar evenzeer een bijzondere beleving voelt: van de straat naar het theater, van eenvoudige
dozen naar plexiglas-kisten, van een huiskamervondst tot een vol theater. Dat is uiteindelijk waar Houdini voor stond: een verhaal van ambitie, kunst en storytelling.

Ik wil met deze ode aan Houdini het publiek in de ban houden met een combinatie bewondering, angst en ontroering wanneer iemand schijnbaar de dood trotseert of de wetten van de realiteit breekt. Als het me lukt Houdini’s geest opnieuw te laten spreken met het durven nemen van risico, het beheersen van techniek en het realiseren van een mysterie - dan is mijn missie geslaagd"

100 jaar Houdini van Christian Farla is zaterdag 21 februari te zien in de Purmaryn.
Bestel hier je tickets.